Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

Αγανακτισμένοι Έλληνες Πολίτες

Μια καλή φίλη, η Λένα, μου έστειλε με  email  το παρακάτω κείμενο από την εμπειρία της στη πλατεία Συντάγματος πριν από λίγες μέρες.



Πλατεία Συντάγματος  06.06.2011  ΄΄ Ήμουν κι εγώ εκεί ΄΄


Θα ήθελα απλά να καταθέσω την εμπειρία μου από το 3ήμερο ταξίδι στην πρωτεύουσα. Παρασκευή απόγευμα. Σύνταγμα. Μία βόλτα αναγνωριστική στην πλατεία η οποία είναι χωρισμένη σε 3 ας πούμε σημεία  - προσωπική εκτίμηση -.

1ο  σημείο: Αμαλίας - μπροστά από το κτήριο της Βουλής-. Σημείο εκτόνωσης. Όποιος θέλει να φωνάξει να βρίσει  να μουντζώσει ή ακόμη να κάνει μια σιωπηλή διαμαρτυρία , μπορεί να σταθεί εκεί και να εκτονώσει την οργή του ! Και αν κουραστεί μπορεί να ξαποστάσει στο πεζοδρόμιο ακριβώς μπροστά από  τις ασπίδες  των ματ που ήταν ακουμπισμένες στο πεζοδρόμιο ! Ωραία εικόνα ! Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια της πλατείας Συντάγματος, αφήνοντας πίσω μου τη βουλή , αντικρίζω αριστερά κ δεξιά (2ο κ 3ο σημείο)  από το σιντριβάνι , τις σκηνές των «Αγανακτισμένων» . Δεν θα πω κάτι γι αυτούς που βρίσκονται δεξιά οι οποίοι σαφώς και βοηθούν στην κατάληψη της πλατείας με τα εναλλακτικά τους , πλην όμως θυμίζουν τους τύπους που συναντάς στα ερημονήσια .Αραχτοί και χαλαροί ! Στην αριστερή πλευρά έχουν δημιουργηθεί διάφορες ομάδες όπως , Τεχνικής Υποστήριξης, Εφοδιασμός Υλικού , Εκδηλώσεις-Καλλιτεχνικά , Υγεία-Καθαρισμός , Γραμματειακή Υποστήριξη , Ομάδα Νομικής Υποστήριξης , Ομάδα Σίτισης , Ομάδα Μεταφράσεων , Ομάδα Περιφρούρησης , Ομάδα Ψυχραιμίας (!), αλλά και μία Τράπεζα Χρόνου στα πλαίσια ανάδειξης της ανταλλακτικής οικονομίας.
Στο κεντρικό σημείο της πλατείας  πραγματοποιείται κάθε μέρα στις εννέα το βράδυ η κορυφαία διαδικασία των «Αγανακτισμένων» που είναι η λαϊκή συνέλευση.Τα θέματα που επιλέγονται προς συζήτηση, έχουν αναδειχθεί από τη Συνέλευση της προηγούμενης ημέρας, Η ομάδα Γραμματειακής Υποστήριξης έχει αναλάβει τη καταγραφή πρακτικών και ένα γενικότερο συντονισμό της διαδικασίας.Μοιράζονται κλήροι σε όσους έχουν κάτι να πουν, ή να προτείνουν  και όποιος κληρωθεί μπορεί να μιλήσει. Ο χρόνος ομιλίας είναι περιορισμένος- υπολόγισα κάτι λιγότερο από ενάμιση λεπτό- Μιλούν οι πάντες; άστεγοι , αμεα , μετανάστες, όλοι όσοι έχουν κάτι να προτείνουν , ή απλά να τοποθετηθούν γενικότερα.
Η ανάλυση του κόσμου που βρίσκεται εκεί , είναι το ενθαρρυντικό της υπόθεσης. 

Ποιοι πηγαίνουν στην πλατεία;
  Ο-Λ-Ο-Ι . Όλες οι ηλικίες διαφόρων κοινωνικό-οικονομικών τάξεων και όλο αυτό σε πλήρη ισορροπία! Ξάφνου η αποχή  γίνεται συμμετοχή .

Παρασκευή λοιπόν ο κόσμος ήταν σαφώς λιγότερος της Πέμπτης - όπως με πληροφόρησε η φίλη Έλενα η οποία παραβρίσκεται κάθε μέρα στη γενική συνέλευση -  και το  Σάββατο ακόμη λιγότερος σε σχέση με την Παρασκευή.
Ένιωσα μια απογοήτευση !  Ότι όλο αυτό αρχίζει να ξεφουσκώνει.
Μέχρι που ήρθε η Κυριακή ! Από νωρίς έβλεπες κόσμο από παντού να κινείται προς το κέντρο. Τα μαγαζιά  κλείνανε -ταβέρνες καφέ ψιλικά- γιατί όλοι θέλανε να είναι εκεί. Ανηφόρισα  προς την πλατεία ,στάθηκα για λίγο στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης με φόντο τη Βουλή , βλέποντας κόσμο μέχρις εκεί που πιάνει το μάτι σου. Κινήθηκα προς τη συμβολή των οδών Όθωνος και Αμαλίας όπου έμεινα από τις 7 έως τις 10 . Αυτό που έβλεπες ήταν τον κόσμο  να κινείτε προς όλες τις κατευθύνσεις. Υπήρχε μια ροή γενικότερα. Νέοι , Οικογένειες με μικρά παιδιά, με ποδήλατα,  ηλικιωμένοι, κυρίες καλοχτενισμένες , μελαμψοί , έγχρωμοι , ήταν όλοι εκεί. Στις 10 πήγα στη γενική συνέλευση. Ήταν μεγαλύτερη από κάθε άλλη μέρα. Τα θέματα γνωστά. Όλοι καθισμένοι κάτω , ακούγαμε ότι  ο καθένας είχε να πει.
 Αυτό που μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ήταν η διάθεση του κόσμου. Το ότι ένιωθες πως δειλά - δειλά άρχισαν να μεταλλάσσονται από μονάδες σε μέλη , με κοινούς στόχους , που διεκδικούν απλά τη ζωή τους , που θέλουν πίσω την ελπίδα και το δικαίωμα να ονειρεύονται για αυτούς και τα παιδιά τους .Το ότι ένοιωθες έναν πολιτισμό που πίστευες πως δεν υπάρχει. Νοιάζονταν μήπως  ενοχλήσουν το διπλανό τους , μήπως κατά λάθος  πατήσουν κάποιον χωρίς να το θέλουν , ζητούσαν ευγενικά συγνώμη , μιλούσαν με οποίον τυχαία βρισκόταν δίπλα , μοιράζονταν τις ανησυχίες κ τους προβληματισμούς τους .
Στις 12:30 έκανα μια βόλτα γύρω από την πλατεία , - υπήρχε ακόμη κόσμος - ανέβηκα τα σκαλοπάτια της πλατείας αντικρίζοντας τη βουλή , ακούγοντας τα ίδια συνθήματα , βλέποντας τις ίδιες χειρονομίες , αισθανόμενη , ότι η οργή ακόμη δεν έχει εκτονωθεί.
    Κατεβαίνοντας να πάρω το μετρό- ήταν κοντά μία - απλά έμεινα να κοιτάζω τον κόσμο κάτω στην πλατεία ,ελπίζοντας πως δεν θα είναι για πολύ  η μεγαλύτερη συγκέντρωση που έγινε ποτέ .
Δεν ξέρω αν όλο αυτό μπορεί να αποτελέσει την  αφετηρία  για τις αξίες που έχουμε χάσει,
Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι οι κουφοί άκουσαν ,
Είμαι όμως σίγουρη ότι οι μουγκοί μίλησαν . 

Λένα

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

Πολίτες στους δρόμους αγανακτισμένοι και μη


Τι είναι αυτό που παρακινεί τους πολίτες να βγουν στους δρόμους ? ποιοι είναι αυτοί που βγαίνουν από το σπίτι τους έξω στους δρόμους και τις πλατείες να εκδηλώσουν και να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα τους ? και δεν αναφέρομαι μόνο στην αγανάκτηση αλλά και τη χαρά. για παράδειγμα βγαίνουμε στους δρόμους για να πανηγυρίσουμε την νίκη της Εθνικής μας ομάδας ή τη κατάκτηση του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου από τον Ολυμπιακό ή το Παναθηναϊκό παλαιότερα. Από κοινωνιολογικής πλευράς και μόνο ο κάθε ένας από εμάς έχει την ανάγκη να πιστεύει ότι αυτό που αισθάνεται ο ίδιος (χαρά ή λύπη) το αισθάνονται και άλλα 2 με 3 εκατομμύρια Έλληνες. Παρομοίως και οι αγανακτισμένοι πολίτες που είναι έξω στις πλατείες. Μόνο που τώρα τη χαρά την έχει αντικαταστήσει η λύπη, η αγανάκτηση, η αηδία και η αγωνία για το μέλλον αυτής της χώρας. Οι πάλε ποτέ οπαδοί του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΛΑΟΣ βγαίνουν τώρα στους δρόμους και είναι οι ίδιοι οι αγανακτισμένοι πολίτες.

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

Ασπρόμαυρη φωτογραφία



Η ασπρόμαυρη φωτογραφία είναι απλά η πραγματικότητα αποτυπωμένη σε αποχρώσεις του άσπρου και του μαύρου. Η έλλειψη των χρωμάτων αντισταθμίζεται με την απλότητα,τη λιτότητα και τη μινιμαλιστικότητα . Η α/μ φωτογραφία έχει ανάγκη από δημιουργική σύνθεση, σωστό καδράρισμα, καλή ματιά, και αρκετή τύχη.
Τις παλαιότερες εποχές έβαζες ένα φιλμάκι στη μηχανή και έπρεπε να τραβήξεις σύμφωνα με αυτό. Δηλαδή όταν είχες μέσα ασπρόμαυρο, από το «ματάκι» έπρεπε να βλέπεις ασπρόμαυρα - και ασπρόμαυρα να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο γύρω σου πριν καν σηκώσεις τη μηχανή. Όταν είχες έγχρωμο, έγχρωμη έπρεπε να είναι και η αντίληψή σου.
Στην εποχή των ψηφιακών μηχανών όλα αυτά
έχουν ανατραπεί αφού όλα εξαρτώνται από της ρυθμίσεις της εκάστοτε DSLR καθώς επίσης και το πρόγραμμα επεξεργασίας που χρησιμοποιεί ο καθένας μας.


Αλλά να ξεκαθαρίσουμε κάτι.Η μετατροπή των φωτογραφιών σε ασπρόμαυρες μέσα από το μενού της μηχανής καταλήγει στην αυθαίρετη και τεχνικά ελλιπή απόδοση των γκρίζων περιοχών, κάτι που ο υπολογιστής και το εξειδικευμένο πρόγραμμα θα πετύχουν με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια και ποιότητα, αλλά και με πιστότητα στις προσωπικές επιλογές του φωτογράφου. Αν μάλιστα η λήψη γίνεται, όπως επιβάλλεται, με πλήρως ασυμπίεστα αρχεία RAW, τότε το χρώμα θα είναι πάντα εκεί προκαλώντας μας να το αντιμετωπίσουμε να το δεχτούμε η να το απορρίψουμε ..



Τελειώνοντας θα ήθελα να αποστασιοποιηθώ από το στερεότυπο ότι α/μ φωτογραφία = καλλιτεχνική φωτογραφία. Είμαι της γνώμης ότι πολλοί παράγοντες πρέπει να συνεκτιμηθούν για τον ορισμό της καλλιτεχνικής φωτογραφίας και όχι αποκλειστικά και μόνο το χρώμα της ή η απουσία αυτού.