Αγανακτισμένοι Έλληνες Πολίτες

Μια καλή φίλη, η Λένα, μου έστειλε με  email  το παρακάτω κείμενο από την εμπειρία της στη πλατεία Συντάγματος πριν από λίγες μέρες.

Πλατεία Συντάγματος  06.06.2011  ΄΄ Ήμουν κι εγώ εκεί ΄΄

Θα ήθελα απλά να καταθέσω την εμπειρία μου από το 3ήμερο ταξίδι στην πρωτεύουσα. Παρασκευή απόγευμα. Σύνταγμα. Μία βόλτα αναγνωριστική στην πλατεία η οποία είναι χωρισμένη σε 3 ας πούμε σημεία  - προσωπική εκτίμηση -.

1ο  σημείο: Αμαλίας - μπροστά από το κτήριο της Βουλής-. Σημείο εκτόνωσης. Όποιος θέλει να φωνάξει να βρίσει  να μουντζώσει ή ακόμη να κάνει μια σιωπηλή διαμαρτυρία , μπορεί να σταθεί εκεί και να εκτονώσει την οργή του ! Και αν κουραστεί μπορεί να ξαποστάσει στο πεζοδρόμιο ακριβώς μπροστά από  τις ασπίδες  των ματ που ήταν ακουμπισμένες στο πεζοδρόμιο ! Ωραία εικόνα ! Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια της πλατείας Συντάγματος, αφήνοντας πίσω μου τη βουλή , αντικρίζω αριστερά κ δεξιά (2ο κ 3ο σημείο)  από το σιντριβάνι , τις σκηνές των «Αγανακτισμένων» . Δεν θα πω κάτι γι αυτούς που βρίσκονται δεξιά οι οποίοι σαφώς και βοηθούν στην κατάληψη της πλατείας με τα εναλλακτικά τους , πλην όμως θυμίζουν τους τύπους που συναντάς στα ερημονήσια .Αραχτοί και χαλαροί ! Στην αριστερή πλευρά έχουν δημιουργηθεί διάφορες ομάδες όπως , Τεχνικής Υποστήριξης, Εφοδιασμός Υλικού , Εκδηλώσεις-Καλλιτεχνικά , Υγεία-Καθαρισμός , Γραμματειακή Υποστήριξη , Ομάδα Νομικής Υποστήριξης , Ομάδα Σίτισης , Ομάδα Μεταφράσεων , Ομάδα Περιφρούρησης , Ομάδα Ψυχραιμίας (!), αλλά και μία Τράπεζα Χρόνου στα πλαίσια ανάδειξης της ανταλλακτικής οικονομίας.

Στο κεντρικό σημείο της πλατείας  πραγματοποιείται κάθε μέρα στις εννέα το βράδυ η κορυφαία διαδικασία των «Αγανακτισμένων» που είναι η λαϊκή συνέλευση.Τα θέματα που επιλέγονται προς συζήτηση, έχουν αναδειχθεί από τη Συνέλευση της προηγούμενης ημέρας, Η ομάδα Γραμματειακής Υποστήριξης έχει αναλάβει τη καταγραφή πρακτικών και ένα γενικότερο συντονισμό της διαδικασίας.Μοιράζονται κλήροι σε όσους έχουν κάτι να πουν, ή να προτείνουν  και όποιος κληρωθεί μπορεί να μιλήσει. Ο χρόνος ομιλίας είναι περιορισμένος- υπολόγισα κάτι λιγότερο από ενάμιση λεπτό- Μιλούν οι πάντες; άστεγοι , αμεα , μετανάστες, όλοι όσοι έχουν κάτι να προτείνουν , ή απλά να τοποθετηθούν γενικότερα.

Η ανάλυση του κόσμου που βρίσκεται εκεί , είναι το ενθαρρυντικό της υπόθεσης. 

Ποιοι πηγαίνουν στην πλατεία;

  Ο-Λ-Ο-Ι . Όλες οι ηλικίες διαφόρων κοινωνικό-οικονομικών τάξεων και όλο αυτό σε πλήρη ισορροπία! Ξάφνου η αποχή  γίνεται συμμετοχή .

Παρασκευή λοιπόν ο κόσμος ήταν σαφώς λιγότερος της Πέμπτης - όπως με πληροφόρησε η φίλη Έλενα η οποία παραβρίσκεται κάθε μέρα στη γενική συνέλευση -  και το  Σάββατο ακόμη λιγότερος σε σχέση με την Παρασκευή.

Ένιωσα μια απογοήτευση !  Ότι όλο αυτό αρχίζει να ξεφουσκώνει.

Μέχρι που ήρθε η Κυριακή ! Από νωρίς έβλεπες κόσμο από παντού να κινείται προς το κέντρο. Τα μαγαζιά  κλείνανε -ταβέρνες καφέ ψιλικά- γιατί όλοι θέλανε να είναι εκεί. Ανηφόρισα  προς την πλατεία ,στάθηκα για λίγο στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης με φόντο τη Βουλή , βλέποντας κόσμο μέχρις εκεί που πιάνει το μάτι σου. Κινήθηκα προς τη συμβολή των οδών Όθωνος και Αμαλίας όπου έμεινα από τις 7 έως τις 10 . Αυτό που έβλεπες ήταν τον κόσμο  να κινείτε προς όλες τις κατευθύνσεις. Υπήρχε μια ροή γενικότερα. Νέοι , Οικογένειες με μικρά παιδιά, με ποδήλατα,  ηλικιωμένοι, κυρίες καλοχτενισμένες , μελαμψοί , έγχρωμοι , ήταν όλοι εκεί. Στις 10 πήγα στη γενική συνέλευση. Ήταν μεγαλύτερη από κάθε άλλη μέρα. Τα θέματα γνωστά. Όλοι καθισμένοι κάτω , ακούγαμε ότι  ο καθένας είχε να πει.

 Αυτό που μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ήταν η διάθεση του κόσμου. Το ότι ένιωθες πως δειλά - δειλά άρχισαν να μεταλλάσσονται από μονάδες σε μέλη , με κοινούς στόχους , που διεκδικούν απλά τη ζωή τους , που θέλουν πίσω την ελπίδα και το δικαίωμα να ονειρεύονται για αυτούς και τα παιδιά τους .Το ότι ένοιωθες έναν πολιτισμό που πίστευες πως δεν υπάρχει. Νοιάζονταν μήπως  ενοχλήσουν το διπλανό τους , μήπως κατά λάθος  πατήσουν κάποιον χωρίς να το θέλουν , ζητούσαν ευγενικά συγνώμη , μιλούσαν με οποίον τυχαία βρισκόταν δίπλα , μοιράζονταν τις ανησυχίες κ τους προβληματισμούς τους .

Στις 12:30 έκανα μια βόλτα γύρω από την πλατεία , - υπήρχε ακόμη κόσμος - ανέβηκα τα σκαλοπάτια της πλατείας αντικρίζοντας τη βουλή , ακούγοντας τα ίδια συνθήματα , βλέποντας τις ίδιες χειρονομίες , αισθανόμενη , ότι η οργή ακόμη δεν έχει εκτονωθεί.

    Κατεβαίνοντας να πάρω το μετρό- ήταν κοντά μία - απλά έμεινα να κοιτάζω τον κόσμο κάτω στην πλατεία ,ελπίζοντας πως δεν θα είναι για πολύ  η μεγαλύτερη συγκέντρωση που έγινε ποτέ .

Δεν ξέρω αν όλο αυτό μπορεί να αποτελέσει την  αφετηρία  για τις αξίες που έχουμε χάσει,

Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι οι κουφοί άκουσαν ,

Είμαι όμως σίγουρη ότι οι μουγκοί μίλησαν . 

Λένα

Πολίτες στους δρόμους αγανακτισμένοι και μη

Τι είναι αυτό που παρακινεί τους πολίτες να βγουν στους δρόμους ? ποιοι είναι αυτοί που βγαίνουν από το σπίτι τους έξω στους δρόμους και τις πλατείες να εκδηλώσουν και να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα τους ? και δεν αναφέρομαι μόνο στην αγανάκτηση αλλά και τη χαρά. για παράδειγμα βγαίνουμε στους δρόμους για να πανηγυρίσουμε την νίκη της Εθνικής μας ομάδας ή τη κατάκτηση του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου από τον Ολυμπιακό ή το Παναθηναϊκό παλαιότερα. Από κοινωνιολογικής πλευράς και μόνο ο κάθε ένας από εμάς έχει την ανάγκη να πιστεύει ότι αυτό που αισθάνεται ο ίδιος (χαρά ή λύπη) το αισθάνονται και άλλα 2 με 3 εκατομμύρια Έλληνες. Παρομοίως και οι αγανακτισμένοι πολίτες που είναι έξω στις πλατείες. Μόνο που τώρα τη χαρά την έχει αντικαταστήσει η λύπη, η αγανάκτηση, η αηδία και η αγωνία για το μέλλον αυτής της χώρας. Οι πάλε ποτέ οπαδοί του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΛΑΟΣ βγαίνουν τώρα στους δρόμους και είναι οι ίδιοι οι αγανακτισμένοι πολίτες.

Ασπρόμαυρη φωτογραφία

Η ασπρόμαυρη φωτογραφία είναι απλά η πραγματικότητα αποτυπωμένη σε αποχρώσεις του άσπρου και του μαύρου. Η έλλειψη των χρωμάτων αντισταθμίζεται με την απλότητα,τη λιτότητα και τη μινιμαλιστικότητα . Η α/μ φωτογραφία έχει ανάγκη από δημιουργική σύνθεση, σωστό καδράρισμα, καλή ματιά, και αρκετή τύχη.

Τις παλαιότερες εποχές έβαζες ένα φιλμάκι στη μηχανή και έπρεπε να τραβήξεις σύμφωνα με αυτό. Δηλαδή όταν είχες μέσα ασπρόμαυρο, από το «ματάκι» έπρεπε να βλέπεις ασπρόμαυρα - και ασπρόμαυρα να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο γύρω σου πριν καν σηκώσεις τη μηχανή. Όταν είχες έγχρωμο, έγχρωμη έπρεπε να είναι και η αντίληψή σου.

Στην εποχή των ψηφιακών μηχανών όλα αυτά

έχουν ανατραπεί αφού όλα εξαρτώνται από της ρυθμίσεις της εκάστοτε DSLR καθώς επίσης και το πρόγραμμα επεξεργασίας που χρησιμοποιεί ο καθένας μας.

Αλλά να ξεκαθαρίσουμε κάτι.Η μετατροπή των φωτογραφιών σε ασπρόμαυρες μέσα από το μενού της μηχανής καταλήγει στην αυθαίρετη και τεχνικά ελλιπή απόδοση των γκρίζων περιοχών, κάτι που ο υπολογιστής και το εξειδικευμένο πρόγραμμα θα πετύχουν με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια και ποιότητα, αλλά και με πιστότητα στις προσωπικές επιλογές του φωτογράφου. Αν μάλιστα η λήψη γίνεται, όπως επιβάλλεται, με πλήρως ασυμπίεστα αρχεία RAW, τότε το χρώμα θα είναι πάντα εκεί προκαλώντας μας να το αντιμετωπίσουμε να το δεχτούμε η να το απορρίψουμε ..

Τελειώνοντας θα ήθελα να αποστασιοποιηθώ από το στερεότυπο ότι α/μ φωτογραφία = καλλιτεχνική φωτογραφία. Είμαι της γνώμης ότι πολλοί παράγοντες πρέπει να συνεκτιμηθούν για τον ορισμό της καλλιτεχνικής φωτογραφίας και όχι αποκλειστικά και μόνο το χρώμα της ή η απουσία αυτού.

όχι σουπίδια όχι πλαστικά σε θάλασσες και ακτές

Χαίρεται και καλή χρονιά ! να είμαστε καλά και του χρόνου, υγεία ευτυχία αγάπη και ότι άλλο επιθυμεί ο καθένας. Έχω την εντύπωση ότι κάτι δεν πάει καλά . Απ' τη μία η αλλαγή του κλίματος ( υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες ), απ' την άλλη ισχυροί άνεμοι πότε βόρειοι και πότε νότιοι και στη μέση εμείς που δε μπορούμε να διασχίσουμε τη πόλη μας ( για το Βαθύ της Σάμου μιλάω) και αναγκαζόμαστε να πάρουμε τα βουνά για να πάμε από το λιμάνι στο Δημαρχείο και το ανάποδο.


Αυτός λοιπόν ο ίδιος καιρός που όπως λένε μερικοί ευθύνεται για τη κατάσταση της πλημμυρισμένης παραλιακής στη πόλη μας, έβγαλε και τα σκουπίδια στις ακτές. Εδώ τίθεται το εύλογο ερώτημα : ο καιρός φταίει που βγήκαν τα σκουπίδια στις παραλίες ή εμείς που κάποια στιγμή τα πετάξαμε στη θάλασσα?
Και προχωρώ λίγο παραπέρα . Σε μία πολιτισμένη κοινωνία το σημαντικότερο πράγμα είναι η καθαριότητα . Τι να τους κάνω τους ωραίους δρόμους , τα πλακόστρωτα σοκάκια τα ωραία φώτα στους δρόμους ή τα παγκάκια για να κάθεται ο επισκέπτης και να αγναντεύει το πέλαγος αν δεν έχω καθαρές θάλασσες και ακτές. Ο τουρίστας θα έρθει στο νησί μας πρώτα απο όλα για να κάνει τα μπάνια του σε καθαρή θάλασσα και να κάνει την ηλιοθεραπεία του σε μία όμορφη παραλία. Χωρίς αυτά΄που είναι τα βασικά δεν υπάρχει λόγος να μας επισκεφτεί κανείς το καλοκαίρι.
Αυτό που πρέπει να γίνει είναι πρώτον εθελοντικές ομάδες, πολιτιστικοί σύλλογοι και πολίτες να αφιερώσουν 2 ώρες από το χρόνο τους όσο είναι ακόμα νωρίς (πριν την έναρξη της τουριστικής σεζόν) να οργανώσουν εθελοντικούς καθαρισμούς των παραλιών. Και δεύτερον να φροντίζουμε όλοι μας να μη πετάμε σκουπίδια και πλαστικά σε θάλασσες και ακτές.

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ

Το μανιτάρι είναι ένας μύκητας. Στην ουσία είναι το ορατό μέρος των μυκήτων ,το ‘σώμα’ που βρίσκεται πάνω από τη γη και έχει τη χαρακτηριστική μορφή ομπρέλας. Το υπόλοιπο μέρος του μύκητα είναι υπόγειο και αθέατο. Τα άγρια μανιτάρια αναπτύσσονται σε πολλούς διαφορετικούς βιότοπους, από τις δασωμένες πλαγιές και τα ρέματα των βουνών, τα ορεινά και ημιορεινά λιβάδια μέχρι και τις χορταριασμένες και υγρές μεριές μέσα σε πόλεις ή και τις αυλές των σπιτιών. Ως επί το πλείστον βγαίνουν το φθινόπωρο, με τις πρώτες βροχές καθώς ευνοούνται από τις συνθήκες υγρασίας. Τα μανιτάρια αποτελούν ένα μυστήριο οργανισμό, που δεν είναι ούτε ζώο, ούτε φυτό. Είναι ένα είδος καρπού χωρίς χλωροφύλλη και άνθη, ο οποίος αναπτύσσεται σε σκιερό και υγρό περιβάλλον, πάνω σε κάποια θρεπτική βάση, όπως είναι το ξύλο (κορμοί δένδρων), το φυτόχωμα και πολλά άλλα.


Για το λόγο ότι πολλά μανιτάρια είναι δηλητηριώδη, προκάλεσαν και προκαλούν το φόβο αλλά και το δέος στους ανθρώπους.
Η προσφυγή στ’ άγρια μανιτάρια, σαν φυσική τροφή του ανθρώπου δεν παρουσιάζει το ίδιο ενδιαφέρον για όλους του λαούς.
Οι Έλληνες δεν φημίζονται για τη μυκοφιλία τους. Οι Γάλλοι, οι Ιταλοί αλλά και οι βαλκάνιοι είναι παραδείγματα μανιταρόφιλων εθνών, ενώ οι αγγλοσάξονες και οι Γερμανοί αισθάνονται λίγο ως πολύ μια φυσική ή αντιπάθεια για τα άγρια είδη. Ιδιαίτερα οι Άγγλοι νοιώθουν μια έντονη αποστροφή και φόβο για τα άγρια μανιτάρια.

Συμβάλλουν στην καλή υγεία

Θεωρούνται εξαιρετική τροφή, καθώς περιέχουν αμελητέες ποσότητες λίπους και σακχάρων, αλλά σημαντικές ποσότητες φυτικών ινών. Επίσης, έχουν τις ίδιες πρωτεΐνες με το κρέας (υψηλής βιολογικής αξίας), χωρίς όμως τις τοξίνες, τα λίπη και τη χοληστερόλη που βρίσκονται σε αυτό, επομένως θεωρούνται ιδανικά για τους χορτοφάγους. Αποτελούν ακόμη, ιδανική επιλογή για όσους θέλουν να χάσουν βάρος, αφού περιέχουν ελάχιστες θερμίδες (13 θερμίδες ανά 100 γραμμ.). Το ελάχιστο νάτριο, τέλος, που βρίσκουμε σε αυτά, τα κάνει ιδιαίτερα αγαπητά σε όσους είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν διατροφή φτωχή σε αλάτι.


Άγρια ελληνικά μανιτάρια


Τα μανιτάρια φυτρώνουν νωρίς την άνοιξη και το φθινόπωρο, όταν ο καιρός είναι ζεστός και έχει προηγηθεί βροχή. Ορισμένα από τα είδη άγριων βρώσιμων μανιταριών που υπάρχουν στην Ελλάδα είναι τα εξής:

Μορχέλες: Θεωρούνται τα πολυτιμότερα και νοστιμότερα μανιτάρια μετά τις τρούφες. Φυτρώνουν σχεδόν παντού, σε βουνοπλαγιές, στα δάση, σε κήπους, σε σπηλιές, σε λιβάδια. Το «καπελάκι» τους, το οποίο είναι σπογγώδες, και το «ποδαράκι» τους είναι κούφια. Έχουν βαθιές αυλακώσεις και στίγματα, σε μελί, σταχτί και γκριζόμαυρο χρώμα.

Βολίτες: Φυτρώνουν στο δάσος, έχουν καστανό «καπελάκι» και σπογγώδες «ποδαράκι», το οποίο όμως δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα γαλλικά μανιτάρια του Μπορντό ή από τα Πορτσίνι που βρίσκονται στην Ιταλία.

Αλεκάτες ή Αλεκατίτες: Τρώγεται μόνο το «καπελάκι» τους, το οποίο μοιάζει αρκετά με γιαπωνέζικη ομπρέλα. Φυτρώνουν συνήθως στους κάμπους και στα λιβάδια.

Άσπρα μανιτάρια ή κουμπιά: Είναι η ποικιλία εκείνη των μανιταριών που καλλιεργείται. Φυτρώνουν κυρίως όπου υπάρχει κοπριά ζώων και πριν μαγειρευτούν πρέπει να κόβουμε το κάτω μέρος από το «ποδαράκι» τους και να τα πλένουμε πάρα πολύ καλά.

Λυκοπορδές ή Πόπορδα: Μοιάζουν με άσπρη μπάλα και, όταν είναι ώριμα, οι σπόροι τους φεύγουν από μια μικρή τρυπούλα στην κορυφή του «καπέλου» τους, με το φύσημα του αέρα ή τη βροχή. Τρώγονται μόνο όταν είναι «νεαρά» και ολόλευκα.



ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗ

Ο κίνδυνος δηλητηρίασης από άγρια μανιτάρια είναι υπαρκτός. Για να αποφύγουμε δηλητηρίαση προσέχουμε τα μανιτάρια που μαζεύουμε να είναι ακριβώς ίδια με αυτά που έχουμε ξαναφάει, η αυτά που μας δείξανε η αυτά που περιγράφουν τα βιβλία. Συνήθως αυτά που βγάζουν άσπρο γάλα όταν κοπούν είναι δηλητηριώδη. Σε περίπτωση δηλητηρίασης πρέπει να πάμε στο Νοσοκομείο. Αν κάνουμε εμετό, τον κρατάνε και σημειώνουμε τα συμπτώματα. Αν έχουμε και φωτογραφίες από τα μανιτάρια ακόμα καλύτερα. Αν βρεθεί το είδος του μανιταριού, θα διευκολυνθεί η θεραπεία.

Για όλες τις παραπάνω πληροφορίες χρησιμοποίησα τις παρακάτω πηγές :

http://manitarilesvos.blogspot.com/

http://www.iama.gr/ethno/manitaria/Diamantopoulos.pdf

http://www.mednutrition.gr/content/view/827/147/

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%B9

http://www.manitari.gr/manitaria/texts/dilitiriasis.htm



οι φωτογραφίες είναι δικές μου.

Βίντεο απο Κέρκη

Καινούριος ακόμα στην επεξεργασία βίντεο, σας παρουσιάζω κάτι που έφτιαξα από το υλικό που τράβηξα στις 02 Ιανουαρίου 2009. Είναι η πρώτη φορά που ανέβασα στο Κέρκη μια αξιόλογη videocamera. Δυστυχώς ο καιρός μας τα χάλασε από πλευράς ορατότητας (περπατούσαμε μέσα στο σύννεφο) αλλά έχει και αυτό την ομορφιά του !!!

.. Θα υπάρξει και συνέχεια...

Το όρος Κέρκης

Το όρος Κέρκης βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Σάμου. Είναι ένα εντυπωσιακό συγκρότημα κορυφών με ψηλότερη αυτή της Βίγλας στα 1434 μ. Οι κορυφές είναι πάντοτε μια πρόκληση για τον ορειβάτη. Κάθε χρόνο απο το 2000 θα επισκεφτώ έστω και μια φορά το Κέρκη και θα ανεβώ στη Βίγλα... μετά το τραυματισμό μου στο γόνατο πρέπει να πω πως με δυσκολεύει πάντοτε μια τέτοια ανάβαση... το Σεπτέμβριο του 2000 πήγα με τα ξαδέρφια μου από την Αμερική (Λίζ και Μπρούς) και έφτασα μόνο μέχρι το Προφήτη Ηλία.. προς απογοήτευση τους γυρίσαμε χωρίς να κάνουμε κορυφή... από το 2001 ανεβαίνω συχνότερα ιδίως μετά την ίδρυση του Ορειβατικού συλλόγου στη Σάμο το 2003 του οποίου είμαι και ο Γραμματέας...
Μία από της αναβάσεις που θα θυμάμαι για πάντα θα είναι εκείνη του Φεβρουαρίου του 2004, που ανεβήκαμε από την Ευαγγελίστρια με το Μάριο την Ελευθερία και το Γιώργο με χιόνια και διανυκτερεύσαμε στο Προφήτη Ηλία.. Θυμάμαι πόσο πολύ δυσκολευτήκαμε να ακολουθήσουμε το μονοπάτι λόγο της νύχτας αλλά και του χιονιού που είχε καλύψει τα σημάδια του μονοπατιού...Αν είχαμε GPS θα ήταν πολύ πιο εύκολο...

Αξέχαστες θα μου μείνουν και οι αναβάσεις με τη συντροφιά του σκύλου Giant !!

Το 2007 μαζί με το φίλο Κώστα ανεβήκαμε πάλι από την Ευαγγελίστρια ένα απόγευμα καλοκαιριού και προλάβαμε τη δύση του ήλιου από τη Βίγλα. Επίσης την ίδια βραδιά στο κατέβασμα μας είδαμε και το φεγγάρι να βγαίνει πάνω από τη Σαμιοπούλα και για καλή μας τύχη να είναι και πανσέληνος !!!


Πέρσι έκανα και τη πρώτη μου σόλο ανάβαση στη Βίγλα στις 14 Δεκεμβρίου που συνδυάστηκε και με διανυκτέρευση!Είναι αξιοσημείωτο ότι όλη τη χρονιά δεν είχα ανέβει ούτε μια φορά !!! πάλι λόγω γονάτου (μηνίσκος αυτή τη φορά )

Το 2009 ξεκίνησε καλά με ανάβαση στις 2 Ιανουαρίου απο το μνημείο μαζί με το Γιώργο...

Σε γενικές γραμμές ο Κέρκης όπως όλα τα ψηλά βουνά απαιτεί σεβασμό. Ο κάθε περιπατητής - ορειβάτης πρέπει να έχει συλλέξει αρκετές πληροφορίες πρίν την ανάβαση του σχετικά με το καιρό, τη διαδρομή που θα κανει, τα εφόδια που θα χρειαστεί και το χρόνο που θα έχει στη διάθεση του μέχρι την επίστροφή του... Μέλη της ομάδας διάσωσης μου είπαν πρόσφατα ότι ο Κέκρης δίνει 3-4 ατυχήματα το χρόνο... Αλλά αυτό είναι ένα θέμα που θα ασχοληθώ αργότερα σε μία άλλη ανάρτηση μου .