Φωτογραφία Δρόμου

Η 'Φωτογραφία Δρόμου' είναι ένα είδος φωτογραφίας ξεχωριστό από τα υπόλοιπα, εδώ ο φωτογράφος αλληλοεπιδρά με το θέμα του γίνεται μέρος της φωτογραφίας ο ίδιος, κάνει εμφανή τη παρουσία του ,με τη μηχανή του, και τις περισσότερες με θάρρος και αυτοπεποίθηση τραβάει τη φωτογραφία, έτσι δεν μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς οτι υπέκλεψε τη φωτογραφία. Δεν έχει αναστολές και δεν φοβάται τίποτα.  Σε αντιδιαστολή η candid photography εμπεριέχει το παπαρατσικό – υποκλεπτικό στοιχείο. 

 Ο φωτογράφος Παναγιώτης Κασίμης του οποίου έχω παρακολουθήσει σεμινάρια αναφέρει : στις μέρες μας, είναι της μόδας η λεγόμενη «φωτογραφία δρόμου», η οποία έχει φτάσει να είναι η μαύρη τρύπα της φωτογραφίας. Ότι δεν μπορούμε να εντάξουμε σε μια φωτογραφική κατηγορία, το ονομάζουμε «φωτογραφία δρόμου» και λήγει το ζήτημα. Δημιουργείται, έτσι, ένα είδος ομπρέλας που καλύπτει το έργο πολλών και ανόμοιων φωτογράφων, ενώ ταυτόχρονα παροτρύνει τον αδαή να ασχοληθεί με αυτό το «είδος» φωτογραφίας. Και, στις περισσότερες περιπτώσεις, η δουλειά που προκύπτει είναι εντυπωσιακά ενσταντανέ, οπτικά πυροτεχνήματα, και θαυμασμός για τις ικανότητες του φωτογράφου στη χρήση του Lightroom.

Παρακάτω θα αναφερθώ σε μερικούς φωτογράφους που έχω παρακολουθήσει :

  

Bruce Gilden

Ένας γίγαντας του είδους ο Bruce Gilden είναι Αμερικανός φωτογράφος , γεννημένος στο Brooklyn το 1946, ασχολείται με τη φωτογραφία δρόμου πολλά χρόνια, είναι αυτοδίδακτος και το trademark του είναι οτι χρησιμοποιεί πολύ το εξωτερικό φλάς και δίνει στις φωτογραφίες του ένα δραματικό στιλ «Gilden look». Ο Bruce Gilden είναι φωτογράφος του  πρακτορείου Magnum. Πλησιάζει τους ανθρώπους στο δρόμο, με τη φιλμάτη Leica και το off camera flash (συνήθως) και τους τραβάει κοντινά πλάνα. Δεν έχει αναστολές. Ο ίδιος δηλώνει οτι χρησιμοποιεί πολύ το φλάς γιατί το φλας τον βοηθάει στο να οπτικοποιήσει τα συναισθήματα που του βγάζει η πόλη, την ενέργεια, το στρές, την αγωνία. Αυτό που βλέπει είναι ότι οι περισσότεροι που κυκλοφορούν στη πόλη είναι χαμένοι στις σκέψεις τους δε δίνουν σημασία στο τι γίνεται γύρω τους.

Eric Kim

Ο Eric Kim, γεννήθηκε το 1988 στο San Fransisco είναι ένας από τους φωτογράφους δρόμου που διατηρεί ένα από τα πιο ενημερωμένα-blogs σχετικά με Street Photography καθώς επίσης και ένα πολύ πετυχημένο κανάλι στο YouTube. συν τοις άλλοις διδάσκει τη φωτογραφία δρόμου σε workshops σε πολλά μέρη του κόσμουΤου έχει πάρει συνέντευξη το  BBC και έχει πολύ δυνατή παρουσία στα social media  Facebook, Twitter, Flickr and Google +

https://www.youtube.com/watch?v=J9vI79uflMY

blog:

http://erickimphotography.com/blog/

Daniel Arnold 

Είναι από το Brooklyn. Φωτογραφίζει και ανεβάζει στο instagram. Τα πρώτα χρόνια έβγαινε στο δρόμο με κινητό τηλέφωνο iPhone και στη συνέχεια προσπάθησε να κάνει την ίδια δουλειά αλλά με μηχανή τύπου rangefinder και να χρησιμοποιεί  film.

Η δουλειά του σαν φωτογράφος άρχισε να γίνεται γνωστή από το instagram το 2012 με 1500 followers . Έγινε ευρέως γνωστός από ένα άρθρο του αμερικάνικου blog ‘Gawker’, που τώρα έχει κλείσει. Ο τίτλος του άρθρου ήταν : ‘Ο καλύτερος φωτογράφος του instagram’.

Το άρθρο του Gawker περιέγραφε, το πως είχε φάει απόκλεισμό από το instagram γιατί ανέβασε μια φωτογραφία από κοπέλες που έκαναν ηλιοθεραπία topless, και το πως κατάφερε να επιστρέψει με νέο λογαριασμό. Το 2018 έχει περίπου 175,000 followers και 2880 posts.

Το 2014 τη παραμονή των γεννεθλίων του ο τραπεζικός του λογαριασμός είχε μείνει μόνο με 90 $ και απελπισμένος όπως ήταν του ήρθε η ιδέα να πουλήσει τις φωτογραφίες του μέσω instagram. Γράφει το παρακάτω μήνυμα και μέσα σε λίγες μέρες πήρε παραγγελίες αξίας περίπου 15,000 $

Hello, I just turned 34 this second. For one day only I am selling 4x6 prints of whatever you want from my Instagram archive for $150 each. I swear I will never sell anything this cheap again. If you're interested, send a screenshot of the photo(s) of your choice to arnoldaniel@gmail.com (one d) and I will send a paypal invoice, followed by a signed print. Easy peasy. Happy my birthday. I love you

Δημήτρης Ζωγράφος ( τηλ συνέντευξη Μάιος του 2018)

Ο Δημήτρης Ζωγράφος γεννήθηκε στην Κολωνία Γερμανίας το 1969. Από το 1980  είναι μόνιμος κάτοικος Θεσσαλονίκης. Το 2006 παρακολούθησε μαθήματα φωτογραφίας στην σχολή"STEREOSIS" στην Θεσσαλονίκη  καθώς επίσης και αρκετά σεμινάρια όπως του Στράτου Καλαφάτη ,Porfolio reviews στα πλαίσια της Photobiennale , αρκετές  φορές παρουσιάσεις Porfolios reviews του Πλάτωνα Ριβέλλη και του καταξιωμένου διεθνή φωτογράφου Χάρη Κακαρούχα , φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί στο παγκόσμιας κυκλοφορίας φωτογραφικό περιοδικό ISP στα πλαίσια συνέντευξης του Κωνσταντίνου Μάνου φωτογράφου τoυ πρακτορείου  Magnum . Το 2014  επιλέγει  μαζί με άλλους 7 φωτογράφους απο την Ελλάδα να παρακολουθήσει  7 ήμερο δωρεάν σεμινάριο του επίσης φωτογράφου του πρακτορείου Magnum Νίκου Οικονομόπουλου .

Έχει συμμετάσχει σε πολλές εκθέσεις και διαγωνισμούς φωτογραφίας με αρκετές διακρίσεις

http://www.dimitriszografos.com/

 Τα 3 βήματα στη φωτογραφία δρόμου κατά το Δημήτρη Ζωγράφο :

Βήμα 1ο : (Λογική) να μάθεις τεχνικά θέματα της μηχανής σου ρυθμίσεις ISO, διαφράγματα, ταχύτητες.

Βήμα 2ο : (Μυαλό)  να μάθεις τους κανόνες, το σωστό κάδρο, να μελετήσεις τους κλασσικούς φωτογράφους να δεις άλλους φωτογράφους. Σε αυτό το επίπεδο ξεκινάει και η αντιγραφή και αρχίζουν να πέφτουν τα πρώτα  ”like" και μαζί έρχεται και η  αναγνωρισιμότητα (πολλοί πέφτουν στην παγίδα της και μένουν εκεί)

Βήμα 3ο : (Σοφία) να επέλθει η υποχώρηση της λογικής και να βγει ο αυθορμητισμός. Τα ξεχνάς όλα και βγάζεις προς τα έξω τον εαυτό σου. Σε αυτό το επίπεδο έρχεται η μοναξιά και όχι  “ like”  για ένα μεγάλο διάστημα.

Η φωτογραφία δρόμου έχει καταντήσει προβληματικά απαγορευτικό είδος. Το πρόβλημα το έχει δημιουργήσει το ίδιο το internet και τα social media. Στις μέρες μας υπάρχει η αμεσότητα, ο καθένας μπορεί να σε βγάλει οποιαδήποτε στιγμή φωτογραφία και σε δευτερόλεπτα να σε ανεβάσει στα social media (facebook, twitter, instagram) χωρίς την άδεια σου και σε πόζα που δεν έχεις τη δυνατότητα να ελέγξεις.

Συμβουλές από το Δημήτρη προς νέους φωτογράφους όταν βγουν στο δρόμο για να βγάλουν φωτογραφίες: α) όχι φόβο, β) να πιστέψουν πως αυτό που κάνουν δεν είναι κακό, γ) να μη κρύβονται, ότι κάνουν να το κάνουν φανερά.

Emil Gataullin

Ρώσος φωρτογράφος, γεννημένος το 1972, ζει στο Korolyov κοντά στη Μόσχα.

το 2005 μπήκε στην Ένωση Φωτογράφων Τέχνης της Ρωσίας

με το που πήρε στα χέρια του τη πρώτη φωτογραφική μηχανή άρχισε να φωτογραφίζει τις επαρχίες της Ρωσίας.

https://emilgataullin.photoshelter.com/index

 Προτεινόμενος Εξοπλισμός για όποιον θέλει να ασχοληθεί με τη Φωτογραφία Δρόμου:

Ευρυγώνιος φακός 20mm , 35mm, 50mm

Διακριτική φωτογραφική μηχανή (dslr μικρού μεγέθους ή mirror-less , compact,   rangefinder )

Χρήση φλας, εξωτερικού φλας

Ρυθμίσεις

Διαλέγουμε μια μηχανή με όσο το δυνατόν περισσότερα χειριστήρια για άμεσες ρυθμίσεις. (ISO, διαφράγματα, ταχύτητες, διόρθωση έκθεσης) να γίνονται όλα με ένα κλίκ.

Η Manual focus επιλογή είναι κάτι που το επιλέγουν πολλοί.

Απαραίτητο το προσοφθάλμιο σκόπευτρο (πενταπρισμικό κατα προτίμιση)

Καλό αισθητήρα τουλάχιστον 1in και APS-C ή full frame γιατί με χαμηλό φωτοσμό θέλουμε καλές επιδόσεις.

παρακάτω ακαλουθούν μερικές δικές μου φωτογραφίες :

Πειραιάς 2016 α/μ φιλμ 

 

Πειραιάς σταθμός Μετρό 2008 φιλμ 

Μοναστηράκι Ιούνιος 2018

 Η Σοφούλα Νοέμβριος 2016 Θεσσαλονίκη

Νίκος Σταυρίδης

Ο Νίκος Σταυρίδης, μοναδικός ηθοποιός με πηγαίο χιούμορ και αφάνταστη αυτοσχεδιαστική ικανότητα, ανήκει στην πρώτη φουρνιά των μεγάλων Ελλήνων κωμικών, που σηματοδότησαν τη θρυλική εποχή του Ελληνικού Κινηματογράφου, αφήνοντας παρακαταθήκη αθάνατες ταινίες και θρυλικές ατάκες.

Γεννήθηκε στο Βαθύ της Σάμου το 1910. Δευτερότοκος γιός πολύτεκνης οικογένειας που πέρασε τα παιδικά του χρόνια δουλεύοντας στο μπακάλικο του πατέρα του. Μοναδική διέξοδος από την καταραμένη φτώχεια, το θεατρικό σανίδι, στο οποίο ανέβηκε ο μικρός Νίκος ήδη από το Δημοτικό και το Γυμνάσιο, πρωταγωνιστώντας στις σχολικές παραστάσεις. Αλλά δεν έμεινε εκεί, καθώς έκανε ό,τι μπορούσε για να σπάσει λίγο η μουντάδα της καθημερινότητας: ασχολούνταν με τον στίβο και το άλμα επί κοντώ, δούλευε σε κινηματογράφο ως βοηθός του μηχανικού προβολής, έψελνε στην εκκλησία και έστηνε παραστάσεις θεάτρου σκιών σε όλη τη Σάμο!

Στα 18 του πήγε στην Αθήνα και εργάστηκε σε μια αποθήκη πολεμικού υλικού στον Πειραιά, στην οποία ταίριαζε τις αρβύλες κατά μέγεθος κερδίζοντας ίσα-ίσα το ψωμί του. Γνωρίζοντας όμως την αξία της φωνής του, τόλμησε μια μέρα που περνούσε έξω από το θεατράκι του Θησείου “ΕΝΤΕΝ’  να μπει μέσα την ώρα της πρόβας και να ζητήσει από τον μαέστρο να δοκιμαστεί στο τραγούδι. Εκεί έπαιζε ένας μουσικός θίασος με τον Αυλωνίτη και τη Μαντινιού.

Το ξέρεις αυτό το τραγούδι; (ρώτησε ο μαέστρος) -Το ξέρω! -Σε τι τόνο το τραγουδάς; - Πιάσε όποιον τόνο θέλεις! Εν τω μεταξύ, ο Αυλωνίτης κι ένας άλλος πρωταγωνιστής της εποχής, ο Μακριδάκης, ήρθαν κοντά του να του κάνουν πλάκα καθώς τον θεώρησαν γραφικό. Μόλις όμως άρχισε να τραγουδάει “με φωνή τενοράλε” τους κόπηκε κάθε διάθεση για πλάκα. Από την επομένη ο Σταυρίδης άρχισε να συμμετέχει στις πρόβες. Το αποτέλεσμα ήταν να του ανατεθεί σύντομα ο ρόλος του λούστρου που γυάλιζε τα παπούτσια του Αυλωνίτη. Ήταν η χρονιά 1928 και η επιθεώρηση “Λοβιτούρα” στο “Θέατρο του Λαού” στην οδό Κολοκυνθούς στο Μεταξουργείο. Η συνέχεια της καριέρας του ήταν με θιάσους που έκαναν περιοδίες στην επαρχία. Το 1931 ήρθε στη Σάμο έδωσε παράσταση με τον τότε θίασο στο υπαίθριο θεατράκι του “Εμμανουήλ Καλομοίρη” πίσω από το λιμάνι στο Βαθύ. Αυτή ήταν και η μοναδική φορά που έπαιξε στη Σάμο. Λίγο αργότερα, αρχές της δεκαετίας του 30, προσελήφθη στη θεατρική επιχείρηση του Ανδρέα Μακέδου, σε έναν πάλι μικρό ρόλο, εκεί όμως ανακάλυψε το ταλέντο του η Άννα Καλουτά και του ζήτησε να κάνουν ένα νούμερο μαζί. Το σκετσάκι είχε μεγάλη επιτυχία και καθιέρωσε τον Σταυρίδη στην πρώτη γραμμή της Ελληνικής επιθεώρησης. Από τότε ο Νίκος Σταυρίδης αγαπήθηκε από το κοινό και δεν άργησε να γίνει καταξιωμένος πρωταγωνιστής του μουσικού θεάτρου, της οπερέτας και των βαριετέ. Από το 1942 και μετά, άρχισε να συγκροτεί δικούς του θιάσους επιθεώρησης σε συνεργασία με γνωστούς ηθοποιούς, όπως τις αδερφές Καλουτά, τη Μαρίκα Νέζερ, τον Τάκη Μηλιάδη, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, τη Ρένα Βλαχοπούλου, τον Κώστα Χατζηχρήστο και άλλους, παίζοντας σε περισσότερα από 100 έργα που απογείωσαν την επιθεώρηση.

Στη μεγάλη οθόνη έκανε ντεμπούτο σε ηλικία 40 ετών, με την κωμωδία του Νίκου Τσιφόρου “Έλα στο Θείο” (1950) , σε παραγωγή Φίνου. Πρωταγωνίστησε συνολικά σε 120 ταινίες, ταινίες που έγραψαν ιστορία στην ελληνική κινηματογραφική κωμωδία. Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε: “Τα Κίτρινα Γάντια” (1960), στον αξέχαστο ρόλο του ζηλιάρη συζύγου της Μάρως Κοντού, “Την Ωραία των Αθηνών” (1953), στο μοναδικό δίδυμο με τη Γεωργία Βασιλειάδου. “Τους Παπατζήδες” (1954), όπως και τα: “Η Φτώχεια Θέλει Καλοπέραση” (1958), “Ευτυχώς Τρελάθηκα” (1961), “Σταμάτης και Γρηγόρης” (1962), “Ο Άνθρωπος Ρολόι” (1972).

Ο Νίκος Σταυρίδης ήταν φανατικός οπαδός του Ολυμπιακού, δεν έλειπε ποτέ από τις εξέδρες του Σταδίου Γ. Καραϊσκάκης και φρόντιζε να λέει κάτι για την αγαπημένη του ομάδα, κατά τη διάρκεια των παραστάσεων.... Έκανε 3 γάμους. Με την τρίτη του σύζυγο πριν χωρίσει απέκτησε μια κόρη, τη Δανάη, που είναι παντρεμένη στο Λονδίνο και έχει και 4 παιδιά (εγγόνια του Νίκου Σταυρίδη).

Ήταν απλός και προσιτός και ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης.  Μεγάλοι ηθοποιοί, όπως ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ο Γιάννης Γκιωνάκης, ο Σωτήρης Μουστάκας , τον θεωρούσαν σπουδαίο δάσκαλό τους. Πέθανε σε ηλικία 77 ετών στη Σάμο, τον Δεκέμβριο του 1987. Θα ζεί όμως για πάντα στις καρδιές μας και θα τον απολαμβάνουμε μέσα από τις Ελληνικές κωμωδίες που έχει αφήσει παρακαταθήκη για όλους μας.

 Πηγή “ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ”, Άλκης Καλτάκης, Μικρές Ιστορίες του Γιώργου Σκαπέτη

Το μπριτζ

Αν κάνετε αναζήτηση της λέξης 'μπριτζ' στο google θα σας βγάλει μια σειρά από σελίδες σχετικές με το παιχνίδι - άθλημα... και πρώτη αυτή της  ΕΟΜ (Ελληνικής Ομοσπονδίας Μπρίτζ). Κατά τη Βικιπαίδεια το μπριτζ είναι ένα ομαδικό πνευματικό άθλημα που παίζεται με μια τράπουλα από 4 παίχτες χωρισμένους σε δύο ζεύγη που κάθονται μεταξύ τους αντικριστά. Ο παράγοντας της τύχης στο μπριτζ είναι μικρός.

Αν θελήσετε να αναζητήσετε το μπριτζ στα αγγλικά πρέπει να προσθέσετε τον όρο "contract bridge" που είναι και η σωστότερη περιγραφή γιατί στο μπριτζ το παιχνίδι χωρίζεται σε δυο μέρη. Πρώτα έχουμε τη διαδικασία της αγοράς που καταλήγει στο συμβόλαιο και μετά τη διαδικασία της εκτέλεσης όπου κάθε ζεύγος προσπαθεί να κερδίσει (ή να πάρει) όσο το δυνατόν περισσότερες μπάζες (λεβέ).

Για να μάθει κανείς μπριτζ μπορεί να αναζητήσει πληροφορίες- οδηγίες  στο διαδίκτυο ή να αγοράσει ένα από τα χιλιάδες βιβλία που έχουν γραφτεί σχετικά με το άθλημα αυτό. Ο καλύτερος όμως τρόπος είναι να παρακολουθήσει ένα κύκλο μαθημάτων σε ένα  από τους ομίλους στην Αθήνα ή στην επαρχία ( http://www.hellasbridge.org/omili ).
Το καλύτερο για κάποιον που ενδιαφέρεται να ασχοληθεί με το μπριτζ είναι να ξεκινήσει τα μαθήματα με κάποιον φίλο/η και να παίζουν μαζί σαν ζευγάρι. Αν πάλι δεν βρείτε ζευγάρι για να ξεκινήσετε να μαθαίνετε - παίζετε μαζί, κανένα πρόβλημα στον όμιλο που θα πάτε σίγουρα θα σας βρουν εκεί ζευγάρι. Ο πιο σημαντικός κανόνας που πρέπει να τηρούμε στο μπριτζ είναι να έχουμε πάντα το ζευγάρι μας ευχαριστημένο.  Να μην παίζουμε ατομικά προσπαθώντας πάντοτε να ταιριάζουμε το στυλ του παιχνιδιού μας με αυτό του συμπαίχτη. Κατά τη διαδικασία της 'αγοράς' να χρησιμοποιούμε τις συμβάσεις που είναι εξοικειωμένο το ζευγάρι μας και όχι αυτές που αρέσουν σε εμάς. Σε αντίθετη περίπτωση ο συμπαίχτης θα δυσκολευτεί να θυμηθεί τι παίζουμε και κάπου θα κάνει λάθος. Αν δεν είμαστε ευχαριστημένοι με το συμπαίχτη μας καλό είναι να τον αλλάξουμε την επόμενη φορά. Πάντα θα υπάρχει κάποιος που να ταιριάζει στο στυλ του παιχνιδιού μας, αλλά και να μπορεί να ανεχτεί τις επιλογές μας.

Αγανακτισμένοι Έλληνες Πολίτες

Μια καλή φίλη, η Λένα, μου έστειλε με  email  το παρακάτω κείμενο από την εμπειρία της στη πλατεία Συντάγματος πριν από λίγες μέρες.

Πλατεία Συντάγματος  06.06.2011  ΄΄ Ήμουν κι εγώ εκεί ΄΄

Θα ήθελα απλά να καταθέσω την εμπειρία μου από το 3ήμερο ταξίδι στην πρωτεύουσα. Παρασκευή απόγευμα. Σύνταγμα. Μία βόλτα αναγνωριστική στην πλατεία η οποία είναι χωρισμένη σε 3 ας πούμε σημεία  - προσωπική εκτίμηση -.

1ο  σημείο: Αμαλίας - μπροστά από το κτήριο της Βουλής-. Σημείο εκτόνωσης. Όποιος θέλει να φωνάξει να βρίσει  να μουντζώσει ή ακόμη να κάνει μια σιωπηλή διαμαρτυρία , μπορεί να σταθεί εκεί και να εκτονώσει την οργή του ! Και αν κουραστεί μπορεί να ξαποστάσει στο πεζοδρόμιο ακριβώς μπροστά από  τις ασπίδες  των ματ που ήταν ακουμπισμένες στο πεζοδρόμιο ! Ωραία εικόνα ! Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια της πλατείας Συντάγματος, αφήνοντας πίσω μου τη βουλή , αντικρίζω αριστερά κ δεξιά (2ο κ 3ο σημείο)  από το σιντριβάνι , τις σκηνές των «Αγανακτισμένων» . Δεν θα πω κάτι γι αυτούς που βρίσκονται δεξιά οι οποίοι σαφώς και βοηθούν στην κατάληψη της πλατείας με τα εναλλακτικά τους , πλην όμως θυμίζουν τους τύπους που συναντάς στα ερημονήσια .Αραχτοί και χαλαροί ! Στην αριστερή πλευρά έχουν δημιουργηθεί διάφορες ομάδες όπως , Τεχνικής Υποστήριξης, Εφοδιασμός Υλικού , Εκδηλώσεις-Καλλιτεχνικά , Υγεία-Καθαρισμός , Γραμματειακή Υποστήριξη , Ομάδα Νομικής Υποστήριξης , Ομάδα Σίτισης , Ομάδα Μεταφράσεων , Ομάδα Περιφρούρησης , Ομάδα Ψυχραιμίας (!), αλλά και μία Τράπεζα Χρόνου στα πλαίσια ανάδειξης της ανταλλακτικής οικονομίας.

Στο κεντρικό σημείο της πλατείας  πραγματοποιείται κάθε μέρα στις εννέα το βράδυ η κορυφαία διαδικασία των «Αγανακτισμένων» που είναι η λαϊκή συνέλευση.Τα θέματα που επιλέγονται προς συζήτηση, έχουν αναδειχθεί από τη Συνέλευση της προηγούμενης ημέρας, Η ομάδα Γραμματειακής Υποστήριξης έχει αναλάβει τη καταγραφή πρακτικών και ένα γενικότερο συντονισμό της διαδικασίας.Μοιράζονται κλήροι σε όσους έχουν κάτι να πουν, ή να προτείνουν  και όποιος κληρωθεί μπορεί να μιλήσει. Ο χρόνος ομιλίας είναι περιορισμένος- υπολόγισα κάτι λιγότερο από ενάμιση λεπτό- Μιλούν οι πάντες; άστεγοι , αμεα , μετανάστες, όλοι όσοι έχουν κάτι να προτείνουν , ή απλά να τοποθετηθούν γενικότερα.

Η ανάλυση του κόσμου που βρίσκεται εκεί , είναι το ενθαρρυντικό της υπόθεσης. 

Ποιοι πηγαίνουν στην πλατεία;

  Ο-Λ-Ο-Ι . Όλες οι ηλικίες διαφόρων κοινωνικό-οικονομικών τάξεων και όλο αυτό σε πλήρη ισορροπία! Ξάφνου η αποχή  γίνεται συμμετοχή .

Παρασκευή λοιπόν ο κόσμος ήταν σαφώς λιγότερος της Πέμπτης - όπως με πληροφόρησε η φίλη Έλενα η οποία παραβρίσκεται κάθε μέρα στη γενική συνέλευση -  και το  Σάββατο ακόμη λιγότερος σε σχέση με την Παρασκευή.

Ένιωσα μια απογοήτευση !  Ότι όλο αυτό αρχίζει να ξεφουσκώνει.

Μέχρι που ήρθε η Κυριακή ! Από νωρίς έβλεπες κόσμο από παντού να κινείται προς το κέντρο. Τα μαγαζιά  κλείνανε -ταβέρνες καφέ ψιλικά- γιατί όλοι θέλανε να είναι εκεί. Ανηφόρισα  προς την πλατεία ,στάθηκα για λίγο στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης με φόντο τη Βουλή , βλέποντας κόσμο μέχρις εκεί που πιάνει το μάτι σου. Κινήθηκα προς τη συμβολή των οδών Όθωνος και Αμαλίας όπου έμεινα από τις 7 έως τις 10 . Αυτό που έβλεπες ήταν τον κόσμο  να κινείτε προς όλες τις κατευθύνσεις. Υπήρχε μια ροή γενικότερα. Νέοι , Οικογένειες με μικρά παιδιά, με ποδήλατα,  ηλικιωμένοι, κυρίες καλοχτενισμένες , μελαμψοί , έγχρωμοι , ήταν όλοι εκεί. Στις 10 πήγα στη γενική συνέλευση. Ήταν μεγαλύτερη από κάθε άλλη μέρα. Τα θέματα γνωστά. Όλοι καθισμένοι κάτω , ακούγαμε ότι  ο καθένας είχε να πει.

 Αυτό που μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ήταν η διάθεση του κόσμου. Το ότι ένιωθες πως δειλά - δειλά άρχισαν να μεταλλάσσονται από μονάδες σε μέλη , με κοινούς στόχους , που διεκδικούν απλά τη ζωή τους , που θέλουν πίσω την ελπίδα και το δικαίωμα να ονειρεύονται για αυτούς και τα παιδιά τους .Το ότι ένοιωθες έναν πολιτισμό που πίστευες πως δεν υπάρχει. Νοιάζονταν μήπως  ενοχλήσουν το διπλανό τους , μήπως κατά λάθος  πατήσουν κάποιον χωρίς να το θέλουν , ζητούσαν ευγενικά συγνώμη , μιλούσαν με οποίον τυχαία βρισκόταν δίπλα , μοιράζονταν τις ανησυχίες κ τους προβληματισμούς τους .

Στις 12:30 έκανα μια βόλτα γύρω από την πλατεία , - υπήρχε ακόμη κόσμος - ανέβηκα τα σκαλοπάτια της πλατείας αντικρίζοντας τη βουλή , ακούγοντας τα ίδια συνθήματα , βλέποντας τις ίδιες χειρονομίες , αισθανόμενη , ότι η οργή ακόμη δεν έχει εκτονωθεί.

    Κατεβαίνοντας να πάρω το μετρό- ήταν κοντά μία - απλά έμεινα να κοιτάζω τον κόσμο κάτω στην πλατεία ,ελπίζοντας πως δεν θα είναι για πολύ  η μεγαλύτερη συγκέντρωση που έγινε ποτέ .

Δεν ξέρω αν όλο αυτό μπορεί να αποτελέσει την  αφετηρία  για τις αξίες που έχουμε χάσει,

Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι οι κουφοί άκουσαν ,

Είμαι όμως σίγουρη ότι οι μουγκοί μίλησαν . 

Λένα

Πολίτες στους δρόμους αγανακτισμένοι και μη

Τι είναι αυτό που παρακινεί τους πολίτες να βγουν στους δρόμους ? ποιοι είναι αυτοί που βγαίνουν από το σπίτι τους έξω στους δρόμους και τις πλατείες να εκδηλώσουν και να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα τους ? και δεν αναφέρομαι μόνο στην αγανάκτηση αλλά και τη χαρά. για παράδειγμα βγαίνουμε στους δρόμους για να πανηγυρίσουμε την νίκη της Εθνικής μας ομάδας ή τη κατάκτηση του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου από τον Ολυμπιακό ή το Παναθηναϊκό παλαιότερα. Από κοινωνιολογικής πλευράς και μόνο ο κάθε ένας από εμάς έχει την ανάγκη να πιστεύει ότι αυτό που αισθάνεται ο ίδιος (χαρά ή λύπη) το αισθάνονται και άλλα 2 με 3 εκατομμύρια Έλληνες. Παρομοίως και οι αγανακτισμένοι πολίτες που είναι έξω στις πλατείες. Μόνο που τώρα τη χαρά την έχει αντικαταστήσει η λύπη, η αγανάκτηση, η αηδία και η αγωνία για το μέλλον αυτής της χώρας. Οι πάλε ποτέ οπαδοί του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΛΑΟΣ βγαίνουν τώρα στους δρόμους και είναι οι ίδιοι οι αγανακτισμένοι πολίτες.

Ασπρόμαυρη φωτογραφία

Η ασπρόμαυρη φωτογραφία είναι απλά η πραγματικότητα αποτυπωμένη σε αποχρώσεις του άσπρου και του μαύρου. Η έλλειψη των χρωμάτων αντισταθμίζεται με την απλότητα,τη λιτότητα και τη μινιμαλιστικότητα . Η α/μ φωτογραφία έχει ανάγκη από δημιουργική σύνθεση, σωστό καδράρισμα, καλή ματιά, και αρκετή τύχη.

Τις παλαιότερες εποχές έβαζες ένα φιλμάκι στη μηχανή και έπρεπε να τραβήξεις σύμφωνα με αυτό. Δηλαδή όταν είχες μέσα ασπρόμαυρο, από το «ματάκι» έπρεπε να βλέπεις ασπρόμαυρα - και ασπρόμαυρα να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο γύρω σου πριν καν σηκώσεις τη μηχανή. Όταν είχες έγχρωμο, έγχρωμη έπρεπε να είναι και η αντίληψή σου.

Στην εποχή των ψηφιακών μηχανών όλα αυτά

έχουν ανατραπεί αφού όλα εξαρτώνται από της ρυθμίσεις της εκάστοτε DSLR καθώς επίσης και το πρόγραμμα επεξεργασίας που χρησιμοποιεί ο καθένας μας.

Αλλά να ξεκαθαρίσουμε κάτι.Η μετατροπή των φωτογραφιών σε ασπρόμαυρες μέσα από το μενού της μηχανής καταλήγει στην αυθαίρετη και τεχνικά ελλιπή απόδοση των γκρίζων περιοχών, κάτι που ο υπολογιστής και το εξειδικευμένο πρόγραμμα θα πετύχουν με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια και ποιότητα, αλλά και με πιστότητα στις προσωπικές επιλογές του φωτογράφου. Αν μάλιστα η λήψη γίνεται, όπως επιβάλλεται, με πλήρως ασυμπίεστα αρχεία RAW, τότε το χρώμα θα είναι πάντα εκεί προκαλώντας μας να το αντιμετωπίσουμε να το δεχτούμε η να το απορρίψουμε ..

Τελειώνοντας θα ήθελα να αποστασιοποιηθώ από το στερεότυπο ότι α/μ φωτογραφία = καλλιτεχνική φωτογραφία. Είμαι της γνώμης ότι πολλοί παράγοντες πρέπει να συνεκτιμηθούν για τον ορισμό της καλλιτεχνικής φωτογραφίας και όχι αποκλειστικά και μόνο το χρώμα της ή η απουσία αυτού.

όχι σουπίδια όχι πλαστικά σε θάλασσες και ακτές

Χαίρεται και καλή χρονιά ! να είμαστε καλά και του χρόνου, υγεία ευτυχία αγάπη και ότι άλλο επιθυμεί ο καθένας. Έχω την εντύπωση ότι κάτι δεν πάει καλά . Απ' τη μία η αλλαγή του κλίματος ( υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες ), απ' την άλλη ισχυροί άνεμοι πότε βόρειοι και πότε νότιοι και στη μέση εμείς που δε μπορούμε να διασχίσουμε τη πόλη μας ( για το Βαθύ της Σάμου μιλάω) και αναγκαζόμαστε να πάρουμε τα βουνά για να πάμε από το λιμάνι στο Δημαρχείο και το ανάποδο.


Αυτός λοιπόν ο ίδιος καιρός που όπως λένε μερικοί ευθύνεται για τη κατάσταση της πλημμυρισμένης παραλιακής στη πόλη μας, έβγαλε και τα σκουπίδια στις ακτές. Εδώ τίθεται το εύλογο ερώτημα : ο καιρός φταίει που βγήκαν τα σκουπίδια στις παραλίες ή εμείς που κάποια στιγμή τα πετάξαμε στη θάλασσα?
Και προχωρώ λίγο παραπέρα . Σε μία πολιτισμένη κοινωνία το σημαντικότερο πράγμα είναι η καθαριότητα . Τι να τους κάνω τους ωραίους δρόμους , τα πλακόστρωτα σοκάκια τα ωραία φώτα στους δρόμους ή τα παγκάκια για να κάθεται ο επισκέπτης και να αγναντεύει το πέλαγος αν δεν έχω καθαρές θάλασσες και ακτές. Ο τουρίστας θα έρθει στο νησί μας πρώτα απο όλα για να κάνει τα μπάνια του σε καθαρή θάλασσα και να κάνει την ηλιοθεραπεία του σε μία όμορφη παραλία. Χωρίς αυτά΄που είναι τα βασικά δεν υπάρχει λόγος να μας επισκεφτεί κανείς το καλοκαίρι.
Αυτό που πρέπει να γίνει είναι πρώτον εθελοντικές ομάδες, πολιτιστικοί σύλλογοι και πολίτες να αφιερώσουν 2 ώρες από το χρόνο τους όσο είναι ακόμα νωρίς (πριν την έναρξη της τουριστικής σεζόν) να οργανώσουν εθελοντικούς καθαρισμούς των παραλιών. Και δεύτερον να φροντίζουμε όλοι μας να μη πετάμε σκουπίδια και πλαστικά σε θάλασσες και ακτές.

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ

Το μανιτάρι είναι ένας μύκητας. Στην ουσία είναι το ορατό μέρος των μυκήτων ,το ‘σώμα’ που βρίσκεται πάνω από τη γη και έχει τη χαρακτηριστική μορφή ομπρέλας. Το υπόλοιπο μέρος του μύκητα είναι υπόγειο και αθέατο. Τα άγρια μανιτάρια αναπτύσσονται σε πολλούς διαφορετικούς βιότοπους, από τις δασωμένες πλαγιές και τα ρέματα των βουνών, τα ορεινά και ημιορεινά λιβάδια μέχρι και τις χορταριασμένες και υγρές μεριές μέσα σε πόλεις ή και τις αυλές των σπιτιών. Ως επί το πλείστον βγαίνουν το φθινόπωρο, με τις πρώτες βροχές καθώς ευνοούνται από τις συνθήκες υγρασίας. Τα μανιτάρια αποτελούν ένα μυστήριο οργανισμό, που δεν είναι ούτε ζώο, ούτε φυτό. Είναι ένα είδος καρπού χωρίς χλωροφύλλη και άνθη, ο οποίος αναπτύσσεται σε σκιερό και υγρό περιβάλλον, πάνω σε κάποια θρεπτική βάση, όπως είναι το ξύλο (κορμοί δένδρων), το φυτόχωμα και πολλά άλλα.


Για το λόγο ότι πολλά μανιτάρια είναι δηλητηριώδη, προκάλεσαν και προκαλούν το φόβο αλλά και το δέος στους ανθρώπους.
Η προσφυγή στ’ άγρια μανιτάρια, σαν φυσική τροφή του ανθρώπου δεν παρουσιάζει το ίδιο ενδιαφέρον για όλους του λαούς.
Οι Έλληνες δεν φημίζονται για τη μυκοφιλία τους. Οι Γάλλοι, οι Ιταλοί αλλά και οι βαλκάνιοι είναι παραδείγματα μανιταρόφιλων εθνών, ενώ οι αγγλοσάξονες και οι Γερμανοί αισθάνονται λίγο ως πολύ μια φυσική ή αντιπάθεια για τα άγρια είδη. Ιδιαίτερα οι Άγγλοι νοιώθουν μια έντονη αποστροφή και φόβο για τα άγρια μανιτάρια.

Συμβάλλουν στην καλή υγεία

Θεωρούνται εξαιρετική τροφή, καθώς περιέχουν αμελητέες ποσότητες λίπους και σακχάρων, αλλά σημαντικές ποσότητες φυτικών ινών. Επίσης, έχουν τις ίδιες πρωτεΐνες με το κρέας (υψηλής βιολογικής αξίας), χωρίς όμως τις τοξίνες, τα λίπη και τη χοληστερόλη που βρίσκονται σε αυτό, επομένως θεωρούνται ιδανικά για τους χορτοφάγους. Αποτελούν ακόμη, ιδανική επιλογή για όσους θέλουν να χάσουν βάρος, αφού περιέχουν ελάχιστες θερμίδες (13 θερμίδες ανά 100 γραμμ.). Το ελάχιστο νάτριο, τέλος, που βρίσκουμε σε αυτά, τα κάνει ιδιαίτερα αγαπητά σε όσους είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν διατροφή φτωχή σε αλάτι.


Άγρια ελληνικά μανιτάρια


Τα μανιτάρια φυτρώνουν νωρίς την άνοιξη και το φθινόπωρο, όταν ο καιρός είναι ζεστός και έχει προηγηθεί βροχή. Ορισμένα από τα είδη άγριων βρώσιμων μανιταριών που υπάρχουν στην Ελλάδα είναι τα εξής:

Μορχέλες: Θεωρούνται τα πολυτιμότερα και νοστιμότερα μανιτάρια μετά τις τρούφες. Φυτρώνουν σχεδόν παντού, σε βουνοπλαγιές, στα δάση, σε κήπους, σε σπηλιές, σε λιβάδια. Το «καπελάκι» τους, το οποίο είναι σπογγώδες, και το «ποδαράκι» τους είναι κούφια. Έχουν βαθιές αυλακώσεις και στίγματα, σε μελί, σταχτί και γκριζόμαυρο χρώμα.

Βολίτες: Φυτρώνουν στο δάσος, έχουν καστανό «καπελάκι» και σπογγώδες «ποδαράκι», το οποίο όμως δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα γαλλικά μανιτάρια του Μπορντό ή από τα Πορτσίνι που βρίσκονται στην Ιταλία.

Αλεκάτες ή Αλεκατίτες: Τρώγεται μόνο το «καπελάκι» τους, το οποίο μοιάζει αρκετά με γιαπωνέζικη ομπρέλα. Φυτρώνουν συνήθως στους κάμπους και στα λιβάδια.

Άσπρα μανιτάρια ή κουμπιά: Είναι η ποικιλία εκείνη των μανιταριών που καλλιεργείται. Φυτρώνουν κυρίως όπου υπάρχει κοπριά ζώων και πριν μαγειρευτούν πρέπει να κόβουμε το κάτω μέρος από το «ποδαράκι» τους και να τα πλένουμε πάρα πολύ καλά.

Λυκοπορδές ή Πόπορδα: Μοιάζουν με άσπρη μπάλα και, όταν είναι ώριμα, οι σπόροι τους φεύγουν από μια μικρή τρυπούλα στην κορυφή του «καπέλου» τους, με το φύσημα του αέρα ή τη βροχή. Τρώγονται μόνο όταν είναι «νεαρά» και ολόλευκα.



ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗ

Ο κίνδυνος δηλητηρίασης από άγρια μανιτάρια είναι υπαρκτός. Για να αποφύγουμε δηλητηρίαση προσέχουμε τα μανιτάρια που μαζεύουμε να είναι ακριβώς ίδια με αυτά που έχουμε ξαναφάει, η αυτά που μας δείξανε η αυτά που περιγράφουν τα βιβλία. Συνήθως αυτά που βγάζουν άσπρο γάλα όταν κοπούν είναι δηλητηριώδη. Σε περίπτωση δηλητηρίασης πρέπει να πάμε στο Νοσοκομείο. Αν κάνουμε εμετό, τον κρατάνε και σημειώνουμε τα συμπτώματα. Αν έχουμε και φωτογραφίες από τα μανιτάρια ακόμα καλύτερα. Αν βρεθεί το είδος του μανιταριού, θα διευκολυνθεί η θεραπεία.

Για όλες τις παραπάνω πληροφορίες χρησιμοποίησα τις παρακάτω πηγές :

http://manitarilesvos.blogspot.com/

http://www.iama.gr/ethno/manitaria/Diamantopoulos.pdf

http://www.mednutrition.gr/content/view/827/147/

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%B9

http://www.manitari.gr/manitaria/texts/dilitiriasis.htm



οι φωτογραφίες είναι δικές μου.

Βίντεο απο Κέρκη

Καινούριος ακόμα στην επεξεργασία βίντεο, σας παρουσιάζω κάτι που έφτιαξα από το υλικό που τράβηξα στις 02 Ιανουαρίου 2009. Είναι η πρώτη φορά που ανέβασα στο Κέρκη μια αξιόλογη videocamera. Δυστυχώς ο καιρός μας τα χάλασε από πλευράς ορατότητας (περπατούσαμε μέσα στο σύννεφο) αλλά έχει και αυτό την ομορφιά του !!!

.. Θα υπάρξει και συνέχεια...

Το όρος Κέρκης

Το όρος Κέρκης βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Σάμου. Είναι ένα εντυπωσιακό συγκρότημα κορυφών με ψηλότερη αυτή της Βίγλας στα 1434 μ. Οι κορυφές είναι πάντοτε μια πρόκληση για τον ορειβάτη. Κάθε χρόνο απο το 2000 θα επισκεφτώ έστω και μια φορά το Κέρκη και θα ανεβώ στη Βίγλα... μετά το τραυματισμό μου στο γόνατο πρέπει να πω πως με δυσκολεύει πάντοτε μια τέτοια ανάβαση... το Σεπτέμβριο του 2000 πήγα με τα ξαδέρφια μου από την Αμερική (Λίζ και Μπρούς) και έφτασα μόνο μέχρι το Προφήτη Ηλία.. προς απογοήτευση τους γυρίσαμε χωρίς να κάνουμε κορυφή... από το 2001 ανεβαίνω συχνότερα ιδίως μετά την ίδρυση του Ορειβατικού συλλόγου στη Σάμο το 2003 του οποίου είμαι και ο Γραμματέας...
Μία από της αναβάσεις που θα θυμάμαι για πάντα θα είναι εκείνη του Φεβρουαρίου του 2004, που ανεβήκαμε από την Ευαγγελίστρια με το Μάριο την Ελευθερία και το Γιώργο με χιόνια και διανυκτερεύσαμε στο Προφήτη Ηλία.. Θυμάμαι πόσο πολύ δυσκολευτήκαμε να ακολουθήσουμε το μονοπάτι λόγο της νύχτας αλλά και του χιονιού που είχε καλύψει τα σημάδια του μονοπατιού...Αν είχαμε GPS θα ήταν πολύ πιο εύκολο...

Αξέχαστες θα μου μείνουν και οι αναβάσεις με τη συντροφιά του σκύλου Giant !!

Το 2007 μαζί με το φίλο Κώστα ανεβήκαμε πάλι από την Ευαγγελίστρια ένα απόγευμα καλοκαιριού και προλάβαμε τη δύση του ήλιου από τη Βίγλα. Επίσης την ίδια βραδιά στο κατέβασμα μας είδαμε και το φεγγάρι να βγαίνει πάνω από τη Σαμιοπούλα και για καλή μας τύχη να είναι και πανσέληνος !!!


Πέρσι έκανα και τη πρώτη μου σόλο ανάβαση στη Βίγλα στις 14 Δεκεμβρίου που συνδυάστηκε και με διανυκτέρευση!Είναι αξιοσημείωτο ότι όλη τη χρονιά δεν είχα ανέβει ούτε μια φορά !!! πάλι λόγω γονάτου (μηνίσκος αυτή τη φορά )

Το 2009 ξεκίνησε καλά με ανάβαση στις 2 Ιανουαρίου απο το μνημείο μαζί με το Γιώργο...

Σε γενικές γραμμές ο Κέρκης όπως όλα τα ψηλά βουνά απαιτεί σεβασμό. Ο κάθε περιπατητής - ορειβάτης πρέπει να έχει συλλέξει αρκετές πληροφορίες πρίν την ανάβαση του σχετικά με το καιρό, τη διαδρομή που θα κανει, τα εφόδια που θα χρειαστεί και το χρόνο που θα έχει στη διάθεση του μέχρι την επίστροφή του... Μέλη της ομάδας διάσωσης μου είπαν πρόσφατα ότι ο Κέκρης δίνει 3-4 ατυχήματα το χρόνο... Αλλά αυτό είναι ένα θέμα που θα ασχοληθώ αργότερα σε μία άλλη ανάρτηση μου .

η δικαίωση του Όσκαρ Πιστόρους

Ο Όσκαρ Πιστόριους (γεννημένος στις 22 Νοεμβρίου 1986) είναι ένας Νότιο Αφρικανός αθλητής των Παραολυμπιακών αγώνων.Το 2007 ο Πιστόριους έλαβε μέρος για πρώτη του φορά σε διεθνή αγώνα με αρτιμελείς αθλητές. Είναι γνωστός ως “Blade Runner” αλλά και « ο ταχύτερος άνθρωπος χωρίς πόδια» .Όταν ήταν μικρός έχασε και τα δυο του πόδια σε ατύχημα. Ο Όσκαρ τρέχει με την ενίσχυση της Cheetah Flex-Foot από ανθρακονήματα “carbon fibre blades”, δύο 'λεπίδες' που είναι συνδεδεμένες και στα δύο του πόδια κάτω από τα γόνατα. Παρόλο που δεν έχει πόδια είναι «τυχερός» που έχει την άρθρωση του γονάτου, επίσης έχει τη δυνατότητα να αναπτύσσει μεγάλες ταχύτητες με τη βοήθεια των τεχνητών κάτω άκρων του. Αυτό το γεγονός ξεσήκωσε διαμαρτυρίες από άλλους αρτιμελείς αθλητές γιατί έχει σημαντικό πλεονέκτημα τρέχοντας με αυτά τα πρόσθετα κάτω άκρα. Τον Ιανουάριο του 2008 η IAAF απέκλεισε τη συμμετοχή του από τους Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου αλλά στις 16 Μαΐου 2008 (χθες) το CAS Ανώτατο Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο αντέστρεψε την απόφαση αυτή. Το μόνο που μένει είναι να προκριθεί στους προσεχείς Ολυμπιακούς αγώνες τον Αύγουστο.

UFOs (Unidentified Flying Objects )

Το Βρετανικό Υπουργείο Άμυνας μας λέει ότι δεν υπάρχουν τα UFO και έδωσε μια εξήγηση που σίγουρα θα απογοητεύσει όλους αυτούς (και είναι περίπου 11,000 περιπτώσεις απο το 1950 μόνο στη Μεγάλη Βρετανία) που λένε πως έχουν δει έναν ιπτάμενο δίσκο στον ουρανό. Αυτό λοιπόν που κάποιοι έχουν δει και χαρακτήρισαν ως ιπτάμενο δίσκο δεν είναι τίποτα άλλο παρά λάμψεις που προέρχονται από νεφελώματα ιονισμένων αερίων υψηλής θερμοκρασίας (πλάσματος). Και είναι πολύ λογικό…
Για παράδειγμα το θεαματικό Βόρειο και Νότιο Σέλας, είναι μια επίδραση του πλάσματος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι υπάρχουν φώτα στον ουρανό που το ανθρώπινο μάτι πράγματι βλέπει, είναι όμως επίσης ξεκαθαρισμένο και επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι δεν προέρχονται από εξωγήινα όντα ."

Λέτε οι τηλεοράσεις πλάσμα να ευθύνονται για τα Ούφο?

καλοσόρισμα

για σας και χαρά σας...

του μπλόγκ ορ νοτ του μπλόγκ ;

ιδού η απορία...

ε, λοιπόν εγώ απο σήμερα λέω :

lets blog !!! 

Tωρα άν θα γράφω μια φορά το χρόνο δεν έχει καμία σημασία !

Κάπου εδώ οφείλω να σας πω και μερικά πράγματα για το όνομα του ιστολογίου.

Το Αλ-Freddo προέκυψε από τον ιταλικό καφέ espresso freddo cappuccino που συνηθίζω να πίνω μέτριο… έκανα προσπάθεια να τον κόψω, βλέπετε κάποιοι λένε ότι ο καφές κάνει κακό. Εγώ πάλι λέω ότι, (ένα) είναι το νούμερο της φανέλας του Παντελή Καφέ που έπαιζε ποδόσφαιρό στον ΠΑΟΚ μετά στον Ολυμπιακό και τώρα παίζει στην ΑΕΚ χωρίς να είναι τερματοφύλακας και (δύο)είναι και αυτή, η συνήθεια του καφέ με μικρό Κ, μία από τις καθημερινές μας απολαύσεις…

Το άλλο όνομα που χρησιμοποιώ κατά κόρον είναι το : Giant.

1ον : είναι η μάρκα ποδηλάτου (mountain bike ) που χρησιμοποιώ εδώ και μια δεκαετία, εκπληκτικά ποδήλατα … 

2ον : χωρίς να το επιδιώξω πριν μερικά χρόνια είχε ο αδερφός μου ένα σκύλο (ράτσα Doberman) που έλεγαν επίσης “Giant”. ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΣΚΥΛΙ. Λένε ότι ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Εγώ μπορώ να πω ότι ήμουν ο καλύτερος φίλος του Giant…